WatchZit

Monitorowanie oddziałów zdalnym kolektorem

Jak z jednej konsoli WatchZit pilnować sieci oddziału, lokalizacji klienta za NAT albo zamkniętej sieci VLAN do zarządzania — bez otwierania choćby jednego portu na miejscu. Poradnik krok po kroku: od pierwszego kolektora po mapy, alerty i zapasowy kolektor.

Czego dotyczy ten poradnik

Konsola WatchZit sprawdza urządzenia, do których dociera. Urządzenia oddziału często są poza zasięgiem: stoją za NAT routera oddziału, VPN ich nie obejmuje albo sieć zarządzania jest celowo zamknięta. Rozwiązaniem jest zdalny kolektor. To zwykły agent WatchZit na jednym komputerze w lokalizacji, oznaczony w konsoli jako kolektor. Dostaje sprawdzenia urządzeń swojej lokalizacji, wykonuje je na miejscu, wykrywa sieć lokalizacji i odsyła wyniki własnym szyfrowanym połączeniem. Gdy łącze z konsolą pada, mierzy dalej, a drugi kolektor może przejąć pracę, gdy pierwszy ulegnie awarii.

Czego potrzebujesz

  • Działającej konsoli WatchZit (appliance albo skrypt instalacyjny; zob. stronę pobierania).
  • W każdej lokalizacji jednego komputera, który stale działa: Linux albo Windows. Wystarczy mała maszyna wirtualna lub urządzenie klasy Raspberry Pi; agent dla Linuksa jest dostępny dla amd64 i arm64.
  • Z tego komputera połączenia wychodzącego do portu agentów 8444 serwera. Na miejscu niczego nie trzeba otwierać: kolektor łączy się na zewnątrz, a konsola nigdy nie łączy się do niego.
  • Uprawnień administratora w konsoli: tylko administratorzy tworzą kolektory i wybierają, skąd urządzenia są monitorowane.

Przygotuj serwer na agentów z zewnątrz

Konsola ma dwa porty: 8443 dla interfejsu WWW i API oraz 8444 dla agentów. Zostaw 8443 dla sieci administracyjnych, a z oddziałów udostępnij tylko 8444, na przykład przekierowaniem portu na zaporze centrali.

Jeśli oddziały docierają do serwera pod inną nazwą niż konsola, wpisz ją w Ustawienia → Sieć i dostęp jako Publiczny adres dla agentów, na przykład https://monitor.example.com:8444. Trafia on do każdego kodu rejestracji, więc ustaw go przed utworzeniem kodów. Na tej samej stronie możesz ograniczyć sieci, z których mogą łączyć się agenci.

Zainstaluj agenta w lokalizacji

  1. W Agenci utwórz kod rejestracji: nazwę, ile dni jest ważny, ile komputerów może go użyć i grupę dla nowych urządzeń. Kod jest pokazywany tylko raz. Zawiera adres serwera i odcisk certyfikatu agentów, więc agent ufa tylko twojemu serwerowi.
  2. Na komputerze z Windows pobierz MSI ze strony Agenci i zainstaluj go; poprosi o kod. Bez interakcji: msiexec /i watchzit-agent-x64.msi ENROLLCODE="WZ1-…" /qn. Usługa nazywa się WatchZitAgent.
  3. Na Linuksie skopiuj polecenie ze strony Agenci: pobiera agenta z portu agentów, sprawdza jego SHA-256 i instaluje go z kodem jako usługę systemd watchzit-agent. Albo zainstaluj pakiet deb lub rpm z wydania i uruchom sudo watchzit-agent enroll --code "WZ1-…".

Komputer pojawia się jako urządzenie z procesorem, pamięcią, dyskami i interfejsami. Jeśli się nie łączy, sprawdź, czy dociera do portu 8444, oraz dozwolone sieci w Ustawienia → Sieć i dostęp; dziennik agenta jest w C:\ProgramData\WatchZit Agent na Windows i w journalctl -u watchzit-agent na Linuksie.

Zrób z niego zdalny kolektor

Otwórz stronę urządzenia nowego agenta i kliknij Użyj jako zdalnego kolektora w polu Agent. To wszystko po stronie kolektora: nie ma własnego interfejsu WWW i niczego nie ustawia się lokalnie — wszystko odbywa się w konsoli.

Strona Agenci pokazuje go teraz w sekcji Zdalne kolektory, ze stanem i liczbą monitorowanych urządzeń. Kolektor aktualizuje się jak każdy inny agent: agent starszy od serwera dostaje przy połączeniu wersję serwera.

Przypisz urządzenia lokalizacji

Każde urządzenie ma na swojej stronie ustawienie Monitorowane z: Ta konsola albo jeden z twoich zdalnych kolektorów. Dla jednego urządzenia wybierz tam kolektor i kliknij Zapisz.

Dla wielu urządzeń naraz przefiltruj listę urządzeń (na przykład po grupie oddziału), zaznacz je i użyj Zmień zaznaczone: → Monitorowane z.

Kolektor dostaje wtedy ich sprawdzenia — ping, TCP, SNMP, strony WWW i scenariusze, certyfikaty, DNS, bazy danych, MikroTik RouterOS, API JSON — z potrzebnymi hasłami i ustawieniami SNMP, wykonuje je w ich odstępach i wysyła wyniki do konsoli. Wykresy, wyzwalacze i mapy działają dokładnie tak jak dla urządzeń sprawdzanych przez samą konsolę.

Wykryj sieć oddziału

Urządzeń oddziału nie trzeba dodawać ręcznie. W Urządzenia → Wykrywanie dodaj zakres oddziału (na przykład 192.168.20.0/24; maksymalnie /22) i wybierz obok kolektor. Kolektor skanuje sieć swojej lokalizacji: pinguje każdy adres, próbuje typowych portów, pyta SNMP z twoimi profilami SNMP i sprawdza nazwy DNS. Uruchom skanowanie od razu, codziennie albo co tydzień; przy harmonogramie nowe hosty w oddziale pojawiają się same.

Zaznacz wybrane hosty i kliknij Dodaj jako urządzenia. Urządzenia dodane z zakresu zeskanowanego przez kolektor są automatycznie monitorowane z tego kolektora. Wykrywanie SNMP na stronie urządzenia oraz odczyt danych, interfejsów i sieci VLAN również idą przez kolektor.

Mapa dla każdej lokalizacji

Mapa dla każdego oddziału utrzymuje przejrzysty obraz. W Mapy dodaj mapę, kliknij Edytuj i umieść na niej urządzenia oddziału przyciskiem Dodaj urządzenie. Proponowane łącza podsuwają kable, które WatchZit znalazł na urządzeniach, z portami na obu końcach; Dodaj wszystko je przyjmuje, Rozmieść układa mapę według kabli, a Zapisz ją zachowuje. W tle może być plan piętra.

Następnie zrób jedną mapę zbiorczą z podmapą dla każdego oddziału: podmapa prowadzi do mapy oddziału i pokazuje jej najgorszy stan, więc czerwony oddział od razu rzuca się w oczy. Dla ekranu na ścianie Ustawienia → Ekrany kiosku pokazują mapy na pełnym ekranie za tajnym linkiem.

Aby obserwować samo łącze, dodaj sprawdzenie Ścieżka sieciowa (traceroute) do urządzenia monitorowanego przez kolektor: kolektor śledzi trasę ze swojej lokalizacji, więc widzisz każdy router po drodze z oddziału ze stratami i opóźnieniem oraz moment zmiany trasy.

Alerty, gdy pada łącze oddziału lub kolektor

Gdy połączenie między oddziałem a konsolą zostaje zerwane, kolektor dalej wykonuje sprawdzenia. Wyniki — do jednego dnia, najnowsze 200 000 — czekają na kolektorze i docierają po powrocie połączenia, więc wykresy nie mają dziur.

W tym czasie konsola nie udaje, że wie więcej, niż wie: sprawdzenia urządzeń kolektora pokazują Nieznany zamiast awarii, bo w lokalizacji może być wszystko w porządku. Sprawdzenie agenta samego kolektora otwiera problem i to jest wiadomość, którą dostajesz: jeden alert dla oddziału, a nie po jednym na urządzenie. Dokąd trafiają problemy, ustawisz w Ustawienia → Powiadomienia — e-mail, webhook, Slack, Microsoft Teams, Telegram, ntfy, PagerDuty, SMS i inne.

Wewnątrz oddziału zależności ograniczają szum. Otwórz mapę oddziału i kliknij Zależności: idąc po kablach od routera, każdemu urządzeniu proponowane jest to przed nim. Kliknij Ustaw zaznaczone zależności. Gdy router lub przełącznik oddziału ulegnie awarii, urządzenia za nim są tylko nieosiągalne, a ich problemy są zapisywane, ale nie wysyłane. Wyzwalacz Brak nowych danych wychwytuje sprawdzenia, które przestały dostarczać wartości.

Drugi kolektor na wypadek awarii

Dla ważnej lokalizacji zainstaluj agenta na drugim komputerze na miejscu i jego też zrób kolektorem. Potem wybierz go jako Zapasowy obok Monitorowane z na stronie urządzenia, albo dla wielu urządzeń na liście w Zmień zaznaczone: → Zapasowy kolektor.

Dopóki pierwszy kolektor jest offline, zapasowy wykonuje sprawdzenia jego urządzeń. Gdy pierwszy wróci, ponownie je przejmuje. Aby całkowicie oddać urządzenia konsoli, kliknij Przestań zbierać na stronie urządzenia kolektora.

O czym pamiętać

  • Wyniki przechowane podczas przerwy nie przetrwają restartu kolektora: po restarcie ponownie dostaje sprawdzenia od konsoli, a to, czego jeszcze nie wysłał, przepada.
  • Bufor mieści do jednego dnia, najwyżej najnowsze 200 000 wyników. Dłuższa przerwa zostawia dziurę.
  • Sprawdzenia hiperwizorów zostają w konsoli; kolektor ich nie wykonuje.
  • Bezagentowe sprawdzenia Linuksa przez SSH przez kolektor wymagają wpisania klucza hosta w sprawdzeniu: kolektor nie może go zapisać, więc pokazuje klucz, który zobaczył.
  • Gdy łącze nie działa, konsola pokazuje urządzenia kolektora jako nieznane; ich prawdziwy stan widać dopiero po dotarciu wyników.
  • Usunięcie agenta na stronie urządzenia sprawia, że jego klucz staje się nieznany; aby znów użyć tego komputera, zarejestruj go nowym kodem.

Co dalej

Pytania i pomysły mile widziane w GitHub Discussions. Firmy mogą skorzystać z płatnego wsparcia MaxZit (tylko po angielsku).